Jan van de Ven 

Jan begon zijn loopbaan bij de politie in Utrecht en via de gemeentepolitie Delft werd hij op 1 april 1974 op 38-jarige leeftijd de korpschef van de gemeentepolitie Roosendaal en Nispen. Dat was vergeleken met zijn voorganger behoorlijk jong. Dat niet alleen: Hij was ook compleet anders.

Hij had een specifieke mening over de functie van de politie in de samenleving.

In 1972 heeft hij meegewerkt aan een rapport genaamd:” Politie in een veranderende samenleving” en die visie bracht hij mee naar Roosendaal en wij gingen er mee aan de slag.

Het betekende nogal wat voor met name de oudere collega’s.

Het werk van de politie moest meer gaan over wetshantering dan over wetshandhaving. Daarbij ook meer over preventie want voorkomen is beter. Communicatie tussen en met de burgers zou een belangrijk onderwerp worden. Over eerder inschakelen van professionele hulp werd toen al gesproken.

Delegeren van verantwoordelijkheden naar de voet van de organisatie en herziening van de politieopleiding.

Uit het rapport kwam een model voor de politieorganisatie voort dat voor die tijd compleet nieuw was,

namelijk het wijkteam-concept.

Dat betekende:

                        * Gebied gebonden eenheden;

                        * een generale taakstelling;

                        * verantwoordelijkheid aan de basis en

                        * despecialisatie.

Er kwamen een groot aantal veranderingen in de organisatie zoals wijkagenten, afschaffen verkeersongevallen dienst, een kleine staf, een bureau planning en informatie, beleidsparticipatie, vrouwelijke collega’s en nog vele veranderingen.

Hij ging op 13 juli 1999 over naar de gemeentepolitie Breda. Bij de grote reorganisatie van de politie in 1994 werd het wijkteam-concept meegenomen en ingevoerd.

Jan koos nadrukkelijk voor een adviserende rol tot aan zijn pensionering. Hij werd toen wel lid van onze vereniging Politie Senioren Roosendaal.

Met Roosendaal bleef hij toch verbonden. Toch zijn plek.

Hij was geen baas zoals die toen gebruikelijk was. Roosendaal was toen een traditioneel politiekorps: namelijk sterk hiërarchisch georganiseerd, gespecialiseerde afdelingen en gericht op handhaven.

Dat paste niet bij Jan.

Hij was niet de Baas met een hoofdletter maar iemand die zijn ideeën inbracht door er voortdurend over te praten en bijeenkomsten te organiseren.  Steeds vanuit het idee dat wij het samen zouden moeten doen en met vertrouwen in elkaar.

Waren er problemen voor de collega’s dan was er tijd om hen te steunen, zowel zakelijk als privé.
In zijn opstelling naar buiten was hij een blok beton waardoor je de overtuiging had dat je gedekt werd. Je mocht fouten maken waardoor hij durf, verantwoordelijkheid, zelfstandigheid en creativiteit bij de collega’s ontwikkelde.

Hij was tussen zijn mensen. Hij sloot in de kantine aan bij het tafeltje waar nog plek was. Rangen en standen telden voor hem niet. Hij praatte gewoon mee, soms over de vakanties, auto’s en meer van de koetjes en kalfjes, maar ook serieuze zaken als de thuissituatie van de collega’s. Hij kon goed luisteren en onthouden, Hij was aandachtig en betrokken en serieus als dat moest.

Voor de oudere collega’s was dat een wereld van verschil met de vorige korpschef. Die zagen zij eigenlijk alleen als die naar of van zijn kamer liep.

Jan was een warm mens die in het Roosendaalse zijn ups en downs kende, zo trots als een aap op zijn medewerkers was en daar met bewondering over sprak.
Soms was hij onvoorspelbaar en kon hij ondoordachte opmerkingen plaatsen om vervolgens welgemeende excuses te maken. Hij wist mensen te overtuigen, enthousiast te maken en aan zich te binden.

Door zijn ideeën en zijn manier van mens zijn heeft hij een stempel gedrukt op politie Roosendaal. Recent zei een collega die met pensioen ging en de laatste 2 jaar weer in Roosendaal gewerkt had:  “Ik heb op verschillende plaatsen in de regio gewerkt maar het blijft in Roosendaal een bijzondere fijne familie.”